Ghasel 101

شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد

گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن
که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ
از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش
ز کاسهٔ سر جمشید و بهمن است و قباد

که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند؟
که واقف است که چون رفت تخت جم، بر باد؟

ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم
که لاله می‌دمد از خون دیدهٔ فرهاد

مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر
که تا بزاد و بشد، جام می ز کف ننهاد

بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم
مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد

نمی‌دهند اجازت مرا به سیر سفر
نسیم باد مصلا و آب رکن آباد

قدح مگیر چو حافظ مگر به نالهٔ چنگ
که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد

Was sind Wein und Genuss im Verborgenen? Ein Tun ohne Fundament.
Wir schlossen uns der Reihe der Rends an, und komme, was da wolle.

Löse den Knoten vom Herzen und denk nicht an den Himmel,
denn kein Gedanke eines Baumeisters hat je solchen Knoten gelöst.

Wundere dich nicht über den Umsturz der Zeit, denn das Rad
hat tausendmal tausend solcher Geschichten im Gedächtnis.

Nimm den Becher mit Ehrfurcht, denn er ist gefügt
aus der Hirnschale von Dschamschid, Bahman und Qobad.

Wer weiß, wohin Kawus und Kay gegangen sind?
Wer weiß, wie Dschamschids Thron im Wind verging?

Aus Sehnsucht nach Schirins Lippe sehe ich noch immer
die Tulpe aus dem Blut von Farhads Augen wachsen.

Vielleicht wusste die Tulpe von der Treulosigkeit der Zeit,
da sie von Geburt bis Vergehen den Weinbecher nicht aus der Hand legte.

Komm, komm, lass uns eine Weile vom Wein zerstört sein;
vielleicht gelangen wir an einen Schatz in dieser Trümmerstätte.

Sie geben mir keine Erlaubnis zur Reise,
der Hauch von Mosalla und das Wasser von Roknabad.

Nimm den Becher wie Hafis nur zum Klagen der Harfe,
denn man hat das frohe Herz an die Seide der Freude gebunden.