Ghazal 101

شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد

گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن
که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ
از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش
ز کاسهٔ سر جمشید و بهمن است و قباد

که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند؟
که واقف است که چون رفت تخت جم، بر باد؟

ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم
که لاله می‌دمد از خون دیدهٔ فرهاد

مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر
که تا بزاد و بشد، جام می ز کف ننهاد

بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم
مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد

نمی‌دهند اجازت مرا به سیر سفر
نسیم باد مصلا و آب رکن آباد

قدح مگیر چو حافظ مگر به نالهٔ چنگ
که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد

Que sont le vin et le plaisir cachés ? Une œuvre sans fondement.
Nous avons rejoint le rang des libertins, et advienne que pourra.

Dénoue ton cœur et ne songe pas au ciel,
car la pensée d'aucun géomètre n'a défait un tel nœud.

Ne t'étonne pas des révolutions du temps, car la roue
garde en mémoire mille milliers de telles fables.

Prends la coupe avec respect, car elle est faite
du crâne de Djamchid, de Bahman et de Qobad.

Qui sait où sont partis Kavous et Kay ?
Qui sait comment le trône de Djamchid est parti au vent ?

Du regret de la lèvre de Chirine, je vois encore
la tulipe pousser du sang des yeux de Farhad.

Peut-être la tulipe a-t-elle su l'infidélité du temps,
elle qui, de sa naissance à sa fin, n'a pas posé la coupe de vin.

Viens, viens, soyons un moment ruinés par le vin ;
peut-être atteindrons-nous un trésor dans ce lieu de ruines.

Ils ne me donnent pas congé de partir en voyage,
la brise de Mosalla et l'eau de Roknabad.

Ne prends la coupe, comme Hafez, qu'au gémissement de la harpe,
car on a lié le cœur joyeux à la soie de la gaieté.