Ghazal 102

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طرهٔ تو دل بی حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچهٔ گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوی وصل تو جان باز داد، باد

حافظ نهاد نیک تو کامت بر آورد
جان‌ها فدای مردم نیکو نهاد باد

Last night the wind brought news of the friend who has travelled;
I too will give my heart to the wind, come what may.

It has come to this, that I make my confidants
the flashing lightning every evening and the wind every dawn.

In the curl of your tress, my unguarded heart
never once said: remember the home I was used to.

Today I learned the worth of the advice of those who care for me;
Lord, may the soul of our counsellor be glad through you.

My heart turned to blood remembering you whenever in the meadow
the wind untied the fastening of the rosebud's robe.

My weak being had slipped from my hands;
at dawn the wind, with the scent of union with you, gave me back my life.

Hafez, your good nature will bring your desire to pass;
may lives be the ransom of people of good nature.