Ghazal 102

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طرهٔ تو دل بی حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچهٔ گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوی وصل تو جان باز داد، باد

حافظ نهاد نیک تو کامت بر آورد
جان‌ها فدای مردم نیکو نهاد باد

Hier soir le vent a donné des nouvelles de l'amie partie en voyage ;
moi aussi je livrerai mon cœur au vent, advienne que pourra.

J'en suis venu à prendre pour confidents
chaque soir l'éclair qui brille et chaque matin le vent.

Dans le pli de ta boucle, mon cœur sans défense
n'a jamais dit : souviens-toi du séjour familier.

Aujourd'hui j'ai connu le prix du conseil de ceux qui me sont chers ;
Seigneur, que l'âme de notre conseiller soit par toi réjouie.

Mon cœur s'est fait sang à ton souvenir, chaque fois que dans la prairie
le vent dénouait le lien de la robe du bouton de rose.

Mon être faible s'en était allé de mes mains ;
à l'aube le vent, par le parfum de ton union, m'a rendu la vie.

Hafez, ton bon naturel accomplira ton désir ;
que les vies soient la rançon des gens de bon naturel.