Ghazal 102

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طرهٔ تو دل بی حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچهٔ گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوی وصل تو جان باز داد، باد

حافظ نهاد نیک تو کامت بر آورد
جان‌ها فدای مردم نیکو نهاد باد

Ieri notte il vento ha portato notizie dell'amica partita;
anch'io darò il cuore al vento, sia quel che sia.

Sono arrivato al punto di prendere per confidenti
ogni sera il lampo che brilla e ogni mattina il vento.

Nella piega della tua ciocca, il mio cuore indifeso
non ha mai detto: ricordati della dimora consueta.

Oggi ho conosciuto il valore del consiglio di chi mi è caro;
Signore, l'anima del nostro consigliere sia lieta grazie a te.

Il mio cuore si fece sangue ricordandoti ogni volta che nel prato
il vento scioglieva il laccio della veste del bocciolo.

Il mio debole essere mi era sfuggito di mano;
all'alba il vento, con il profumo della tua unione, mi ha ridato la vita.

Hafez, la tua buona indole realizzerà il tuo desiderio;
le vite siano riscatto della gente di buona indole.