Ghasel 105

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن
دست با شاهد مقصود در آغوشش باد

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد

شاه ترکان، سخن مدعیان می‌شنود
شرمی از مظلمهٔ خون سیاوشش باد

گر چه از کبر، سخن با من درویش نگفت
جان فدای شکرین‌پستهٔ خاموشش باد

چشمم از آینه‌داران خط و خالش گشت
لبم از بوسه‌ربایان بر و دوشش باد

نرگس مست نوازش‌کن مردم‌دارش
خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ
حلقهٔ بندگی زلف تو در گوشش باد

Trinkt der Sufi den Wein mit Maß, so bekomme er ihm wohl;
wenn nicht, so sei ihm der Gedanke daran vergessen.

Wer einen einzigen Schluck Wein hergeben kann,
dessen Arm sei um die Schöne seines Verlangens gelegt.

Unser Meister sprach: Kein Fehler ging über die Feder der Schöpfung;
gepriesen sei sein reiner, Fehler bedeckender Blick.

Der König der Türken hört auf das Wort der Anmaßenden;
Scham treffe ihn für das Unrecht an Siyawaschs Blut.

Sprach er auch aus Hochmut kein Wort mit mir Derwisch,
mein Leben sei Lösegeld für seinen süßen, schweigenden Pistazienmund.

Mein Auge wurde einer der Spiegelhalter von seinem Flaum und Mal;
meine Lippe sei einer der Kussräuber an seiner Brust und Schulter.

Sein trunkenes Narzissenauge, liebkosend und menschenfreundlich,
trinkt es das Blut des Liebenden aus dem Becher, so bekomme es ihm wohl.

Als dein Knecht wurde Hafis in der Welt berühmt;
der Ring der Knechtschaft deiner Locke sei in seinem Ohr.