Ghasel 106

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزردهٔ گزند مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنهٔ بدبین و بدپسند مباد

هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند
بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفتهٔ شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

Dein Leib bedürfe nie der Gunst der Ärzte;
dein zartes Dasein werde von keinem Schaden gekränkt.

Das Heil aller Horizonte liegt in deinem Heil;
durch kein Leiden sei deine Person von Schmerz befallen.

Die Schönheit von Gestalt und Sinn ruht auf der Sicherheit deiner Gesundheit;
dein Äußeres sei nie betrübt und dein Inneres nie bekümmert.

Wenn der Herbst plündernd in diese Wiese einfällt,
finde er keinen Weg zur schlanken Zypresse von hohem Wuchs.

Auf jenem Teppich, wo deine Schönheit zu erscheinen beginnt,
sei kein Raum für den Spott des Übelwollenden und Übelgesinnten.

Wer immer dein mondgleiches Gesicht mit bösem Blick ansieht,
nichts als seine Seele sei die Raute auf deinem Feuer.

Suche Heilung in der zuckerstreuenden Rede des Hafis,
damit du die Arznei von Rosenwasser und Kandis nicht brauchst.