Ghazal 106

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزردهٔ گزند مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنهٔ بدبین و بدپسند مباد

هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند
بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفتهٔ شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

Il tuo corpo non abbia mai bisogno dei favori dei medici;
il tuo essere delicato non sia ferito da alcun male.

La salute di tutti gli orizzonti sta nella tua salute;
la tua persona non sia afflitta da alcun malanno.

La bellezza della forma e del senso poggia sulla sicurezza della tua salute;
il tuo esterno non sia abbattuto né il tuo interno triste.

Quando l'autunno verrà a saccheggiare questo prato,
non trovi la strada verso il cipresso dall'alta statura.

Su quel tappeto dove la tua bellezza comincia a mostrarsi,
non ci sia spazio per lo scherno del malevolo e del malpensante.

Chiunque guardi con malocchio il tuo volto di luna,
solo la sua anima sia la ruta sul tuo fuoco.

Cerca la guarigione nella parola di Hafez che sparge zucchero,
perché tu non abbia bisogno della cura di acqua di rose e zucchero.