Ghasel 109

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

سوی من وحشی‌صفت عقل‌رمیده
آهو روشی، کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

Lange ist es her, dass die Herzliebste eine Botschaft sandte;
sie schrieb keinen Gruß und sandte kein Wort.

Hundert Briefe sandte ich, und jener König der Reiter
ließ keinen Boten laufen und sandte keinen Gruß.

Zu mir, dem Wildgearteten, dem der Verstand entfloh,
sandte sie keinen mit dem Gang der Gazelle und dem Schritt des Rebhuhns.

Sie wusste, dass der Vogel meines Herzens mir entgleiten würde,
und sandte von jener kettengleichen Schrift keine Schlinge.

Ach, jener zuckerlippige, trunkene Schenke
wusste, dass ich verkatert bin, und sandte keinen Becher.

Sosehr ich auch mit Wundern und geistigen Stufen prahlte,
sie sandte mir von keiner Stufe eine Kunde.

Hafis, sei höflich, denn es gibt kein Zur-Rede-Stellen,
wenn der König einem Knecht keine Botschaft sandte.