Ghazal 10

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما؟

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم؟ چون
روی سوی خانهٔ خمار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کاین‌چنین رفته‌ است در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینهٔ شبگیر ما؟

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

Hier soir notre maître est allé de la mosquée à la taverne ;
amis de la voie, quel sera désormais notre parti ?

Comment, nous disciples, tournerions-nous le visage vers la qibla, quand
notre maître a le visage tourné vers la maison du vigneron ?

Dans la taverne de la voie nous logerons ensemble,
car ainsi fut écrit notre destin au jour d'avant le temps.

Si la raison savait combien le cœur est heureux dans le lien de sa boucle,
les gens raisonnables deviendraient fous pour notre chaîne.

Ton beau visage nous a dévoilé un verset de grâce ;
depuis lors il n'y a que grâce et beauté dans notre commentaire.

Prendra-t-il jamais, une nuit, sur ton cœur de pierre,
notre soupir de feu et la brûlure de notre poitrine avant l'aube ?

La flèche de notre soupir dépasse le ciel ; Hafez, tais-toi.
Aie pitié de ta propre âme et garde-toi de notre flèche.