Ghazal 110

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
وآن راز که در دل بنهفتم به درافتاد

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر
ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم
چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

از رهگذر خاک سر کوی شما بود
هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد
بس کشتهٔ دل زنده که بر یکدگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات
با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد
با طینت اصلی چه کند، بدگهر افتاد

حافظ که سر زلف بتان دست‌کشش بود
بس طرفه حریفی‌ست کش اکنون به سر افتاد

Dans ma vieillesse, l'amour d'une jeunesse m'est monté à la tête,
et ce secret que j'avais caché dans mon cœur est tombé au-dehors.

Par la voie du regard, l'oiseau de mon cœur a pris son vol ;
ô œil, regarde au piège de qui il est tombé.

Hélas, de cette gazelle musquée aux yeux noirs,
comme dans la poche de musc, que de sang du cœur m'est tombé au foie.

C'était du passage de la poussière du bout de votre rue,
toute poche de musc qui tomba aux mains de la brise de l'aube.

Depuis que tes cils ont tiré le sabre qui conquiert le monde,
que de tués au cœur vivant sont tombés les uns sur les autres.

Nous l'avons bien éprouvé dans ce temple de la rétribution :
quiconque s'en prit aux buveurs de lie fut renversé.

La pierre noire donnerait-elle sa vie, elle ne deviendrait pas rubis ;
que faire contre sa nature première ? Elle est née de mauvaise race.

Hafez, qui avait sous la main la pointe des boucles des belles,
est un adversaire bien rare, à qui cela arrive maintenant.