Ghasel 112

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود، کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو، عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران، دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین، داد

Der deiner Wange die Farbe von Rose und Heckenrose gab,
kann mir Armem Geduld und Ruhe geben.

Und der deinem Haar den Brauch der Gewalttat beibrachte,
dessen Großmut kann auch mir Bekümmertem Gerechtigkeit geben.

Ich gab die Hoffnung auf Farhad an eben dem Tag auf,
an dem er die Zügel seines rasenden Herzens Schirins Lippe überließ.

Ist kein Schatz an Gold da, so bleibt der Winkel der Genügsamkeit;
der jenen den Königen gab, gab diesen den Bettlern.

Die Welt ist dem Aussehen nach eine schöne Braut, doch
wer sich mit ihr verband, gab sein eigenes Leben als Brautgabe.

Von nun an meine Hand und der Saum der Zypresse und der Bachrand,
zumal jetzt, da der Wind die Botschaft des Frühlings brachte.

In der Hand des Kummers der Zeit wurde das Herz des Hafis zu Blut;
für die Trennung von deinem Gesicht, o Chadsche Qavam ad-Din, Gerechtigkeit!