Ghazal 112

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود، کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو، عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران، دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین، داد

Celui qui donna à ta joue la couleur de la rose et de l'églantine
peut donner patience et repos au pauvre que je suis.

Et Celui qui enseigna à ta chevelure la coutume de la tyrannie,
Sa générosité peut aussi rendre justice à l'affligé que je suis.

J'ai renoncé à tout espoir pour Farhad le jour même
où il remit les rênes de son cœur éperdu à la lèvre de Chirine.

S'il n'y a pas de trésor d'or, le coin du contentement demeure ;
Celui qui donna cela aux rois donna ceci aux mendiants.

Le monde est une belle épousée par la forme, mais
quiconque s'unit à elle donna sa propre vie pour douaire.

Désormais, ma main, le pan du cyprès et le bord du ruisseau,
surtout maintenant que la brise annonce le printemps.

Dans la main du chagrin du temps, le cœur de Hafez est devenu sang ;
pour l'éloignement de ton visage, ô Khwaja Qavam al-Din, justice !