Ghazal 113

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تاب من به جهان، طرهٔ فلانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دست قضا
درش ببست و کلیدش به دل‌ستانی داد

شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب
به مومیایی لطف توام، نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاری ناتوانی داد

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو
شراب و شاهد شیرین، که را زیانی داد؟

گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظ مسکین من، چه جانی داد

Hier soir la violette dit à la rose et donna un beau signe :
ma boucle, en ce monde, c'est la chevelure d'une telle qui me l'a donnée.

Mon cœur était un trésor de secrets, et la main du destin
en ferma la porte et en donna la clé à une ravisseuse de cœurs.

Je suis venu à ta cour comme un homme brisé, car le médecin
m'a indiqué le baume de ta bonté.

Que son corps soit sain, son cœur joyeux et son esprit content,
lui qui tendit la main et secourut un faible.

Va te soigner toi-même, ô donneur de conseils ;
le vin et une douce beauté, à qui ont-ils fait du tort ?

Elle passa près du pauvre que je suis et dit aux gardiens :
hélas, mon pauvre Hafez, quelle vie il a donnée.