Ghasel 114

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار، فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بود که قرعهٔ دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

Der Glücksvogel vom Gipfel der Seligkeit fällt in unsere Schlinge,
wenn dein Weg dich an unserer Stätte vorbeiführt.

Wie eine Blase werfe ich vor Freude die Mütze hoch,
wenn ein Widerschein deines Gesichts in unseren Becher fällt.

In der Nacht, da der Mond des Verlangens am Horizont aufgeht,
fällt vielleicht ein Strahl seines Lichts auf unser Dach.

Da selbst der Wind an deinem Hof keinen Zutritt hat,
wann ergibt sich je Gelegenheit für unseren Gruß?

Als mein Leben für ihre Lippe hingegeben war, bildete ich mir ein,
ein Tropfen ihres klaren Wassers fiele auf unseren Gaumen.

Das Bild deiner Locke sprach: Mach dein Leben nicht zum Mittel,
denn von solcher Beute fällt reichlich in unsere Schlinge.

Geh nicht in Hoffnungslosigkeit von dieser Tür; wirf ein Los.
Vielleicht fällt das Los des Glücks auf unseren Namen.

Sooft Hafis vom Staub deiner Gasse spricht,
fällt der Hauch vom Rosengarten der Seele in unsere Sinne.