Ghazal 114

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار، فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بود که قرعهٔ دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

Le phénix du sommet du bonheur tombera dans notre piège
si ton chemin te fait passer par notre séjour.

Comme la bulle, je jetterai de joie mon bonnet en l'air
si un reflet de ton visage tombe dans notre coupe.

La nuit où la lune du désir se lèvera à l'horizon,
peut-être un rayon de sa lumière tombera-t-il sur notre toit.

Puisque le vent même n'a pas accès à ta cour,
quand l'occasion de notre salut se présentera-t-elle ?

Quand ma vie fut donnée pour sa lèvre, je m'imaginais
qu'une goutte de son eau limpide tomberait sur notre palais.

L'image de ta chevelure dit : ne fais pas de ta vie un moyen,
car de ce gibier il en tombe beaucoup dans notre piège.

Ne quitte pas cette porte dans le désespoir ; tire un présage.
Peut-être le sort de la fortune tombera-t-il sur notre nom.

Chaque fois que Hafez parle de la poussière de ta rue,
la brise de la roseraie de l'âme tombe sur notre odorat.