Ghazal 114

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار، فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بود که قرعهٔ دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

La fenice del culmine della felicità cadrà nella nostra trappola
se la tua strada ti farà passare per la nostra dimora.

Come la bolla, lancerò per la gioia il berretto in aria
se un riflesso del tuo volto cadrà nella nostra coppa.

La notte in cui la luna del desiderio sorgerà all'orizzonte,
forse un raggio della sua luce cadrà sul nostro tetto.

Poiché nemmeno il vento ha accesso alla tua corte,
quando capiterà l'occasione del nostro saluto?

Quando la mia vita fu data per il suo labbro, mi immaginavo
che una goccia della sua acqua limpida sarebbe caduta sul nostro palato.

L'immagine della tua chioma disse: non fare della tua vita un mezzo,
ché di questa preda ne cade molta nella nostra trappola.

Non andartene da questa porta nella disperazione; tira una sorte.
Forse la sorte della fortuna cadrà sul nostro nome.

Ogni volta che Hafez parla della polvere della tua via,
la brezza del roseto dell'anima cade sul nostro olfatto.