Ghasel 115

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد

عماری‌دار لیلی را که مهد ماه در حکم است
خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت
بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ
نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

Pflanze den Baum der Freundschaft, denn er trägt den Herzenswunsch als Frucht;
reiß den Schössling der Feindschaft aus, denn er bringt zahllose Mühsal.

Bist du Gast der Schenke, so begegne den Rends mit Achtung,
denn du bekommst Kopfweh, Liebste, wenn der Rausch den Kater bringt.

Nimm die Nacht des Beisammenseins als Gewinn, denn nach unserer Zeit
dreht sich der Himmel noch oft und bringt viele Nächte und Tage.

Dem Führer von Lailas Sänfte, der die Wiege des Mondes befehligt,
o Gott, gib ihm ins Herz, bei Madschnun vorbeizuziehen.

Wünsche dir den Frühling des Lebens, o Herz; sonst trägt diese Wiese jedes Jahr
hundert Rosen wie die Heckenrose und bringt tausend Nachtigallen.

Um Gottes willen, da mein wundes Herz mit deiner Locke einen Bund schloss,
befiehl deiner süßen Rubinlippe, es bald zur Ruhe zu bringen.

In diesem Garten erbittet Hafis im Alter von Gott,
am Rand eines Baches zu sitzen und eine Zypresse im Arm zu halten.