Ghazal 115

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد

عماری‌دار لیلی را که مهد ماه در حکم است
خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت
بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ
نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

Plant the tree of friendship, for it bears the heart's desire as fruit;
pull up the sapling of enmity, for it brings countless pains.

When you are the tavern's guest, treat the rends with honour,
for you will have a sore head, my dear, if drunkenness brings a hangover.

Count the night of company as gain, for after our days
the sky will turn many times and bring many nights and days.

The one who leads Layla's litter, in whose charge is the cradle of the moon,
God, put it in his heart to pass by Majnun.

Ask for the spring of life, O heart; otherwise this meadow every year
bears a hundred roses like the wild rose and brings a thousand nightingales.

For God's sake, since my wounded heart has made a pact with your tress,
order your sweet ruby lip to bring it quickly to rest.

In this garden Hafez, in his old age, asks of God
to sit at the edge of a stream and hold a cypress at his side.