Ghasel 116

کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره فرمان او، سر طاعت
نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد

کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه
که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد

به پای‌بوس تو دست کسی رسید که او
چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد

ز زهد خشک ملولم‌، کجاست بادهٔ ناب‌؟
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را
دمی ز وسوسهٔ عقل بی‌خبر دارد؟

کسی که از ره تقوا قدم برون ننهاد
به عزم میکده اکنون ره سفر دارد

دل‌ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله، داغ هوایی‌، که بر جگر دارد

Wer Schönheit und Flaum des Freundes vor Augen hat,
von dem ist gewiss, dass er den Ertrag des Sehens besitzt.

Wie das Schreibrohr haben wir auf dem Weg seines Befehls
das Haupt des Gehorsams niedergelegt; vielleicht hebt er es mit dem Schwert.

Nur der fand wie die Kerze Erlaubnis zur Vereinigung mit dir,
der unter deinem Schwert jeden Augenblick einen neuen Kopf hat.

Zum Fußkuss gelangte die Hand dessen,
der wie die Schwelle stets den Kopf an dieser Tür hat.

Der trockenen Askese bin ich müde; wo ist der reine Wein,
dessen Duft mein Hirn stets frisch hält?

Hast du vom Wein sonst nichts, ist es nicht genug,
dass er dich einen Augenblick von den Einflüsterungen der Vernunft freihält?

Einer, der nie den Fuß vom Weg der Frömmigkeit setzte,
ist nun unterwegs, entschlossen zur Schenke.

Das gebrochene Herz des Hafis wird in den Staub mitnehmen,
wie die Tulpe, das Brandmal eines Verlangens, das es auf der Leber trägt.