Ghazal 116

کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره فرمان او، سر طاعت
نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد

کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه
که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد

به پای‌بوس تو دست کسی رسید که او
چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد

ز زهد خشک ملولم‌، کجاست بادهٔ ناب‌؟
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را
دمی ز وسوسهٔ عقل بی‌خبر دارد؟

کسی که از ره تقوا قدم برون ننهاد
به عزم میکده اکنون ره سفر دارد

دل‌ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله، داغ هوایی‌، که بر جگر دارد

Celui qui garde sous les yeux la beauté et le duvet de l'ami,
il est certain qu'il possède le fruit de la vue.

Comme le calame, sur le chemin de son ordre nous avons posé
la tête de l'obéissance ; peut-être la relèvera-t-il du sabre.

Seul celui-là, comme la bougie, obtint licence de s'unir à toi,
qui sous ton sabre a une tête nouvelle à chaque instant.

La main qui parvint à baiser ton pied fut celle de celui
qui, comme le seuil, garde toujours la tête à cette porte.

Je suis las de l'ascèse sèche ; où est le vin pur,
dont le parfum me tient sans cesse l'esprit frais ?

Si tu n'as rien d'autre du vin, n'est-ce pas assez
qu'il te tienne un instant ignorant des suggestions de la raison ?

Celui qui n'avait jamais mis le pied hors du chemin de la piété
est maintenant en route, résolu à gagner la taverne.

Le cœur brisé de Hafez emportera dans la terre,
comme la tulipe, la marque d'un désir qu'il porte au foie.