Ghasel 117

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

سر ما فرونیآید به کمان ابروی کس
که درون گوشه‌گیران، ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم
تو سیاه کم‌بها بین، که چه در دماغ دارد‌!

به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد

شب ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟
مگر آن که شمع روی‌ات به رهم چراغ دارد

من و شمع صبح‌گاهی سزد ار به هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم
طرب آشیان بلبل، بنگر که زاغ دارد

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

Zur Zeit deines Gesichts braucht unser Herz die Wiese nicht,
denn wie die Zypresse ist sein Fuß gebunden, und wie die Tulpe trägt es ein Brandmal.

Unser Haupt neigt sich vor dem Bogen von niemandes Braue,
denn das Innere der Zurückgezogenen ist frei von der Welt.

Ich grolle dem Veilchen, dass es von ihrer Locke spricht;
sieh das billige Schwarze, was es im Kopf hat!

Geh über die Wiese und schau auf den Thron der Rose, wo die Tulpe
dem Vertrauten des Königs gleicht, der einen Pokal in der Hand hält.

Finstere Nacht und Wüste; wohin kann man gelangen,
es sei denn, die Kerze deines Gesichts hält mir auf dem Weg ein Licht?

Es ziemt sich, dass ich und die Kerze der Frühe zusammen weinen,
denn wir verbrannten, und unser Götzenbild kümmert sich nicht um uns.

Es ziemt mir, wie die Winterwolke über diese Wiese zu weinen;
sieh, wie die Krähe das Freudennest der Nachtigall besitzt.

Das leidende Herz des Hafis hat die Lehre der Liebe im Sinn,
denn es hat weder Lust am Schauen noch Verlangen nach dem Garten.