Ghasel 118

آن کس که به دست جام دارد
سلطانی جم مدام دارد

آبی که خضر حیات از او یافت
در میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذار
کاین رشته از او نظام دارد

ما و می و زاهدان و تقوا
تا یار، سر کدام دارد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست
در دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستی
از چشم خوشت به وام دارد

ذکر رخ و زلف تو دلم را
وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریش دردمندان
لعلت نمکی تمام دارد

در چاه ذقن چو حافظ ای جان
حسن تو دو صد غلام دارد

Wer einen Becher in der Hand hält,
hält für immer das Königtum Dschamschids.

Das Wasser, von dem Chidr das Leben erhielt,
such es in der Schenke, denn der Becher hält es.

Überlass den Faden des Lebens dem Becher,
denn dieser Faden hat von ihm seine Ordnung.

Wir und der Wein, die Asketen und die Frömmigkeit:
mal sehen, wonach dem Freund der Sinn steht.

Außer deiner Lippe, o Schenke, gibt es
niemanden in dieser Runde, der sein Verlangen hält.

Die Narzisse hat alle Weisen der Trunkenheit
von deinem schönen Auge geliehen.

Das Gedenken an dein Gesicht und deine Locke ist meinem Herzen
eine Litanei, die es morgens und abends hält.

Auf der wunden Brust der Leidenden
hat deine Rubinlippe das volle Salz.

In der Grube deines Kinns, o Seele, hält deine Schönheit
wie Hafis zweihundert Knechte.