Ghasel 119

دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
ز خاتمی که دمی گم شود، چه غم دارد؟

به خط و خال گدایان مده خزینهٔ دل
به دست شاهوشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان
غلام همت سروم که این قدم دارد

رسید موسم آن کز طرب چو نرگس مست
نهد به پای قدح هر که شش درم دارد

زر از بهای می اکنون چو گل دریغ مدار
که عقل کل به صدت عیب متهم دارد

ز سر غیب کس آگاه نیست، قصه مخوان
کدام محرم دل ره در این حرم دارد؟

دلم که لاف تجرد زدی، کنون صد شغل
به بوی زلف تو با باد صبحدم دارد

مراد دل ز که پرسم؟ که نیست دلداری
که جلوهٔ نظر و شیوهٔ کرم دارد

ز جیب خرقهٔ حافظ چه طرف بتوان بست
که ما صمد طلبیدیم و او صنم دارد

Das Herz, das das Verborgene zeigt und Dschamschids Becher besitzt,
was grämt es sich um einen Siegelring, der einen Augenblick verloren geht?

Gib die Schatzkammer des Herzens nicht an Flaum und Mal von Bettlern;
gib sie in die Hand eines Königsgleichen, der sie in Ehren hält.

Nicht jeder Baum erträgt die Härte des Herbstes;
ich bin der Knecht des Hochsinns der Zypresse, die standhält.

Die Zeit ist gekommen, da trunken vor Freude wie die Narzisse
jeder, der sechs Dirham hat, sie dem Becher zu Füßen legt.

Verweigere jetzt wie die Rose das Gold nicht als Preis des Weins,
sonst bezichtigt dich die Allvernunft hundertfacher Fehler.

Vom Geheimnis des Verborgenen weiß niemand; erzähl keine Geschichten.
Welcher Vertraute des Herzens hat Zugang zu diesem Heiligtum?

Mein Herz, das mit Losgelöstheit prahlte, hat nun hundert Geschäfte
mit dem Morgenwind um den Duft deiner Locke.

Wen frage ich nach dem Wunsch meines Herzens? Denn es gibt keine Geliebte,
die den Glanz des Blicks und die Art der Großmut hat.

Was lässt sich aus der Tasche der Kutte des Hafis gewinnen,
da wir den Ewigen suchten und er einen Götzen hat?