Ghazal 120

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب
بقای جاودانش ده، که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم
کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق
به غماز صبا گوید که راز ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنو
که از جمشید و کیخسرو، فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل
که بر گل اعتمادی نیست، گر حسن جهان دارد

خدا را، داد من بستان از او ای شحنهٔ مجلس
که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن
که آفت‌هاست در تأخیر و طالب را زیان دارد

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را
بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داری
که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد

چه عذر بخت خود گویم؟ که آن عیار شهرآشوب
به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

Ho un idolo che intorno alla rosa tiene un baldacchino di giacinto;
la primavera della sua guancia ha una riga scritta con il sangue dell'albero di Giuda.

La polvere della peluria ha coperto il sole del suo volto; Signore,
dalle vita eterna, ché possiede bellezza eterna.

Quando divenni amante dissi: ho conquistato la perla del desiderio.
Non sapevo quali onde che spruzzano sangue ha questo mare.

Non si può salvare la vita dal tuo occhio, ché dovunque io guardi
si è appostato in un angolo e tiene la freccia nell'arco.

Quando scuote la trappola della sua ciocca dalla polvere del cuore degli amanti,
dice alla brezza spiona di tenere nascosto il nostro segreto.

Versa un sorso sulla terra e ascolta lo stato della gente di cuore,
ché ha molte storie di Jamshid e di Kay Khosrow.

Quando la rosa ti ride in faccia, non cadere nella sua trappola, usignolo,
ché della rosa non c'è da fidarsi, anche se ha la bellezza del mondo.

Per amor di Dio, guardia dell'adunanza, fammi giustizia di lei,
ché ha bevuto vino con un altro e con me tiene il broncio.

Se intendi legarmi alla tua sella, per amor di Dio, catturami presto,
ché nel ritardo ci sono pericoli e chi cerca ne ha danno.

Non privare il mio occhio della tua statura di cipresso che conquista il cuore;
falla sedere a questa sorgente, ché ha una bella acqua corrente.

Rassicurami dal timore della separazione, se speri
che Dio ti tenga al sicuro dall'occhio dei malevoli.

Che scusa darò della mia sorte? Quella furba che mette a rumore la città
ha ucciso Hafez con l'amarezza, e ha zucchero in bocca.