Ghazal 121

هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
سعادت، همدم او گشت و دولت، هم‌نشین دارد

حریم عشق را درگه، بسی بالاتر از عقل است
کسی آن آستان بوسد، که جان در آستین دارد

دهان تنگ شیرینش، مگر ملک سلیمان است
که نقش خاتم لعلش، جهان، زیر نگین دارد؟

لب لعل و خط مشکین، چو آنش هست و اینش هست
بنازم دلبر خود را، که حسنش، آن و این دارد

به خواری منگر ای منعم، ضعیفان و نحیفان را
که صدر مجلس عشرت، گدای ره‌نشین دارد

چو بر روی زمین باشی، توانایی، غنیمت دان
که دوران، ناتوانی‌ها، بسی زیر زمین دارد

بلاگردان جان و تن، دعای مستمندان است
که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد؟

صبا از عشق من، رمزی بگو با آن شه خوبان
که صد جمشید و کیخسرو، غلام کم‌ترین دارد

وگر گوید نمی‌خواهم، چو «حافظ»، عاشق مفلس
بگوییدش که سلطانی، گدایی هم‌نشین دارد

Quiconque a l'esprit recueilli et une aimée délicate,
le bonheur est devenu son compagnon et la fortune siège près de lui.

Le seuil du sanctuaire de l'amour est bien plus haut que la raison ;
seul baise ce seuil celui qui tient sa vie dans sa manche.

Sa petite bouche douce serait-elle le royaume de Salomon,
pour que l'empreinte de son sceau de rubis tienne le monde sous le chaton ?

Lèvre de rubis et duvet de musc : puisqu'elle a ceci et cela,
je suis fier de mon aimée, dont la beauté a l'un et l'autre.

Ô nanti, ne regarde pas avec mépris les faibles et les chétifs,
car la place d'honneur du banquet revient au mendiant du chemin.

Tant que tu es sur la face de la terre, tiens ta force pour un don,
car le temps garde bien des impuissants sous la terre.

La prière des démunis détourne le malheur de l'âme et du corps ;
qui voit du bien d'une moisson qui a honte du glaneur ?

Brise, dis un mot de mon amour à ce roi des belles,
qui a cent Djamchid et Kay Khosrow pour moindres esclaves.

Et si elle dit : je ne veux pas d'un amant sans le sou comme Hafez,
dites-lui que la royauté a la mendicité pour compagne.