Ghazal 121

هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
سعادت، همدم او گشت و دولت، هم‌نشین دارد

حریم عشق را درگه، بسی بالاتر از عقل است
کسی آن آستان بوسد، که جان در آستین دارد

دهان تنگ شیرینش، مگر ملک سلیمان است
که نقش خاتم لعلش، جهان، زیر نگین دارد؟

لب لعل و خط مشکین، چو آنش هست و اینش هست
بنازم دلبر خود را، که حسنش، آن و این دارد

به خواری منگر ای منعم، ضعیفان و نحیفان را
که صدر مجلس عشرت، گدای ره‌نشین دارد

چو بر روی زمین باشی، توانایی، غنیمت دان
که دوران، ناتوانی‌ها، بسی زیر زمین دارد

بلاگردان جان و تن، دعای مستمندان است
که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد؟

صبا از عشق من، رمزی بگو با آن شه خوبان
که صد جمشید و کیخسرو، غلام کم‌ترین دارد

وگر گوید نمی‌خواهم، چو «حافظ»، عاشق مفلس
بگوییدش که سلطانی، گدایی هم‌نشین دارد

Chiunque abbia l'animo raccolto e un'amata delicata,
la felicità è diventata sua compagna e la fortuna gli siede accanto.

La soglia del santuario dell'amore è assai più alta della ragione;
bacia quella soglia solo chi tiene la vita nella manica.

La sua piccola bocca dolce è forse il regno di Salomone,
che l'impronta del suo sigillo di rubino tiene il mondo sotto la pietra?

Labbro di rubino e peluria di muschio: poiché ha quello e ha questo,
vado fiero della mia amata, la cui bellezza ha l'uno e l'altro.

O ricco, non guardare con disprezzo i deboli e gli esili,
ché il posto d'onore al banchetto è del mendicante sulla strada.

Finché sei sulla faccia della terra, considera la tua forza un guadagno,
ché il tempo tiene sotto terra molti senza forze.

La preghiera dei bisognosi allontana la sventura dall'anima e dal corpo;
chi vede del bene da un raccolto che si vergogna dello spigolatore?

Brezza, di' un cenno del mio amore a quel re delle belle,
che ha cento Jamshid e Kay Khosrow come suoi ultimi schiavi.

E se dice: non voglio un amante squattrinato come Hafez,
ditele che la regalità ha per compagna la mendicità.