Ghasel 122

هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا، سخن آشنا نگه دارد

دلا، معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار، چه گفت؟
ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم، فدای آن یاری
که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راهگذارت کجاست تا «حافظ»
به یادگار نسیم صبا نگه دارد

Wer immer zur Seite der Gottesleute hält,
den behütet Gott in jeder Lage vor dem Unheil.

Vom Freund rede ich nur in der Gegenwart des Freundes,
denn der Vertraute bewahrt das Wort des Vertrauten.

O Herz, lebe so, dass, wenn dein Fuß ausgleitet,
der Engel dich mit beiden Händen des Gebets hält.

Wünschst du, dass die Geliebte den Bund nicht bricht,
so halte dein Ende des Fadens, damit sie ihres hält.

Morgenwind, siehst du mein Herz an der Spitze jener Locke,
sag ihm aus Güte, es möge seinen Platz behalten.

Als ich zu ihr sagte: Bewahre mein Herz, was sagte sie?
Was vermag die Hand des Knechtes? Gott bewahrt es.

Kopf und Gold, Herz und Seele seien Lösegeld für jenen Freund,
der das Recht von Gemeinschaft, Liebe und Treue bewahrt.

Wo ist der Staub deines Weges, damit Hafis
ihn als Andenken des Morgenwinds bewahrt?