Ghazal 123

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از نالهٔ عشاق مبادا خالی
که خوش‌آهنگ و فرح‌بخش هوایی دارد

پیر دردی‌کش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچهٔ باده‌پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه‌نشین فاتحه خواند
وز زبان تو تمنای دعایی دارد

Le ménestrel de l'amour a un air et une mélodie étonnants ;
chaque chant qu'il joue ouvre un chemin quelque part.

Que le monde ne soit jamais vide de la plainte des amants,
car elle a un air harmonieux qui réjouit.

Notre vieux buveur de lie, bien qu'il n'ait ni or ni force,
a un Dieu qui donne volontiers et couvre les fautes.

Tiens mon cœur en honneur, car cette mouche friande de sucre,
depuis qu'elle te désire, a la majesté du phénix.

Il n'est pas loin de la justice qu'il demande de ses nouvelles,
le roi qui a un mendiant pour voisin.

J'ai montré mes larmes de sang aux médecins ; ils ont dit :
c'est le mal d'amour, et son remède brûle le foie.

N'apprends pas la tyrannie de l'œillade, car dans la doctrine de l'amour
tout acte a son salaire et toute œuvre sa rétribution.

Elle a bien parlé, cette idole, enfant chrétienne adoratrice du vin :
bois à la joie du visage de qui a de la pureté.

Ô roi, Hafez, assis à ta porte, a récité la Fatiha,
et il souhaite de ta bouche une prière.