Ghazal 123

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از نالهٔ عشاق مبادا خالی
که خوش‌آهنگ و فرح‌بخش هوایی دارد

پیر دردی‌کش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچهٔ باده‌پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه‌نشین فاتحه خواند
وز زبان تو تمنای دعایی دارد

Il menestrello dell'amore ha un suono e una melodia meravigliosi;
ogni aria che intona ha una via che porta da qualche parte.

Il mondo non sia mai vuoto del lamento degli amanti,
ché ha un'aria armoniosa e che rallegra.

Il nostro vecchio bevitore di feccia, benché non abbia oro né forza,
ha un Dio che dona volentieri e copre gli errori.

Tieni in onore il mio cuore, ché questa mosca amante dello zucchero,
da quando è tua partigiana, ha lo splendore della fenice.

Non è lontano dalla giustizia che chieda del suo stato
il re che ha un mendicante per vicino.

Mostrai le mie lacrime di sangue ai medici; dissero:
è male d'amore, e ha un rimedio che brucia il fegato.

Non imparare la tirannia dallo sguardo, ché nella dottrina dell'amore
ogni atto ha la sua paga e ogni opera la sua ricompensa.

Disse bene quell'idolo, il fanciullo cristiano adoratore del vino:
bevi alla gioia del volto di chi ha purezza.

O re, Hafez, che siede alla tua porta, ha recitato la Fatiha,
e desidera dalla tua lingua una preghiera.