Ghasel 124

آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد

از سر کشتهٔ خود می‌گذری همچون باد
چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

ماه خورشید نمایش ز پس پردهٔ زلف
آفتابیست که در پیش سحابی دارد

چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک
تا سهی سرو تو را تازه‌تر آبی دارد

غمزهٔ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد
فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست
روشن است این که خضر بهره سرابی دارد

چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر
ترک مست است مگر میل کبابی دارد

جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال
ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

کی کند سوی دل خستهٔ حافظ نظری
چشم مستش که به هر گوشه خرابی دارد

Sie, deren Hyazinthenhaar den Moschus in Qual versetzt,
ziert sich wieder und tadelt die, die ihr Herz verloren.

Du gehst über den Kopf deines Erschlagenen hinweg wie der Wind;
was kann man tun? Es ist das Leben, und es hat Eile.

Ihr Mond, der die Sonne zeigt, hinter dem Schleier der Locke,
ist eine Sonne, die eine Wolke vor sich hat.

Mein Auge ließ in jeden Winkel eine Tränenflut fließen,
damit deine schlanke Zypresse frischeres Wasser hat.

Dein kecker Blick vergießt mein Blut aus Versehen;
er habe Gelegenheit, denn er hat einen richtigen Gedanken.

Wenn das Wasser des Lebens das ist, was die Lippe des Freundes hat,
ist klar, dass Chidrs Anteil ein Trugbild ist.

Dein trunkenes Auge zielt durch mein Herz auf die Leber;
es ist ein betrunkener Türke; vielleicht hat es Lust auf Braten.

Meine kranke Seele wagt nicht, dich zu fragen;
glücklich der Kranke, der vom Freund eine Antwort hat.

Wann wirft es einen Blick auf das müde Herz des Hafis,
ihr trunkenes Auge, das in jedem Winkel Verwüstung hat?