Ghazal 125

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بندهٔ طلعت آن باش که آنی دارد

شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

چشمهٔ چشم مرا ای گل خندان دریاب
که به امید تو خوش آب روانی دارد

گوی خوبی که برد از تو؟ که خورشید آن جا
نه سواریست که در دست عنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
آری آری سخن عشق نشانی دارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی
برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر، گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف
هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای
هر بهاری که به دنباله، خزانی دارد

مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش
کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد

La beauté n'est pas celle qui a une chevelure et une taille fine ;
sois l'esclave du visage de qui a ce je-ne-sais-quoi.

La manière des houris et des fées est gracieuse, mais
la beauté et la grâce sont ce qu'a une certaine personne.

Ô rose rieuse, viens au secours de la source de mon œil,
qui dans l'espoir de toi a une belle eau courante.

Qui t'enlèverait la balle de la beauté, quand le soleil, là,
n'est pas un cavalier qui tienne les rênes en main ?

Ma parole a touché le cœur dès que tu l'as agréée ;
oui, oui, la parole d'amour porte une marque.

La courbe de ton sourcil, dans l'art du tir à l'arc,
l'a emporté sur quiconque a un arc.

Sur la voie de l'amour, nul n'est devenu à coup sûr confident du secret ;
chacun, selon sa pensée, a une conjecture.

Ne te vante pas de prodiges devant les habitués de la taverne ;
chaque parole a son temps et chaque finesse son lieu.

L'oiseau avisé ne dresse pas son pavillon de chant dans une prairie
où chaque printemps a un automne à sa suite.

Dis au prétentieux de ne pas vendre énigmes et finesses à Hafez ;
notre plume aussi a une langue et un langage.