Ghazal 125

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بندهٔ طلعت آن باش که آنی دارد

شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

چشمهٔ چشم مرا ای گل خندان دریاب
که به امید تو خوش آب روانی دارد

گوی خوبی که برد از تو؟ که خورشید آن جا
نه سواریست که در دست عنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
آری آری سخن عشق نشانی دارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی
برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر، گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف
هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای
هر بهاری که به دنباله، خزانی دارد

مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش
کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد

Bella non è quella che ha capelli e vita sottile;
sii servo del sembiante di chi ha quel certo non so che.

Il modo delle uri e delle fate è grazioso, ma
la bellezza e la grazia sono ciò che ha una certa persona.

O rosa ridente, soccorri la sorgente del mio occhio,
che nella speranza di te ha una bella acqua corrente.

Chi ti porterà via la palla della bellezza, se il sole, là,
non è cavaliere che abbia le redini in mano?

La mia parola ha colpito il cuore da quando l'hai accolta;
sì, sì, la parola d'amore ha un segno.

La curva del tuo sopracciglio, nell'arte del tiro con l'arco,
ha battuto chiunque abbia un arco.

Sulla via dell'amore nessuno è diventato con certezza confidente del segreto;
ognuno, secondo il suo pensiero, ha una congettura.

Non vantarti di prodigi con chi siede nella taverna;
ogni parola ha il suo tempo e ogni finezza il suo luogo.

L'uccello accorto non pianta la sua tenda di canto in un prato
dove ogni primavera ha un autunno al seguito.

Di' al pretenzioso di non vendere enigmi e finezze a Hafez;
anche la nostra penna ha una lingua e un'espressione.