Ghasel 126

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده‌قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

Die Seele hat ohne die Schönheit der Geliebten kein Verlangen nach der Welt;
wer dieses nicht hat, hat wahrlich jenes nicht.

Bei niemandem sah ich eine Spur von jener Herzensdiebin;
entweder habe ich keine Kunde, oder sie hat keine Spur.

Jeder Tautropfen auf diesem Weg ist hundert Feuermeere;
ach, dass dieses Rätsel keine Erklärung und Deutung hat.

Die Raststätte der Ruhe darf man nicht aus der Hand geben;
o Kameltreiber, halt an, denn dieser Weg hat kein Ende.

Die Harfe mit gebeugtem Rücken ruft dich zum Genuss;
höre, denn der Rat der Alten schadet dir nicht.

O Herz, lerne die Art des Rend vom Sittenwächter;
er ist trunken, und niemand hat diesen Verdacht gegen ihn.

Die Geschichte von Korachs Schatz, den die Zeit in den Wind gab,
sag dem Herzen ins Ohr, damit es kein Gold verborgen hält.

Wäre der Aufpasser selbst die Kerze, verbirg ihm die Geheimnisse,
denn jene Freche mit dem abgeschnittenen Kopf hält die Zunge nicht.

Niemand in der Welt hat einen Knecht wie Hafis,
weil niemand in der Welt einen König hat wie dich.