Ghazal 126

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده‌قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

L'âme, sans la beauté de l'aimée, n'a pas de goût pour le monde ;
qui n'a pas ceci, en vérité, n'a pas cela.

Auprès de personne je n'ai vu de trace de cette ravisseuse de cœurs ;
ou bien je n'en sais rien, ou bien elle n'a pas de trace.

Chaque goutte de rosée sur ce chemin est cent mers de feu ;
hélas, cette énigme n'a ni commentaire ni explication.

On ne peut laisser échapper l'étape du repos ;
ô chamelier, fais halte, car ce chemin n'a pas de bord.

La harpe à la taille courbée t'appelle au plaisir ;
écoute, car le conseil des vieux ne te fait aucun tort.

Ô cœur, apprends du censeur la voie du libertin ;
il est ivre, et personne n'a ce soupçon à son égard.

L'histoire du trésor de Coré, que le temps a livré au vent,
récite-la à l'oreille du cœur, pour qu'il ne tienne pas d'or caché.

Même si le gardien est la bougie, cache-lui les secrets,
car cette effrontée à la tête coupée ne tient pas sa langue.

Nul au monde n'a un serviteur tel que Hafez,
car nul au monde n'a un roi tel que toi.