Ghasel 127

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل، رونق گیاه ندارد

گوشهٔ ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه، پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشم دل‌سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد

Der Mond hat nicht den Glanz deines Gesichts;
vor dir hat die Rose nicht die Frische von Gras.

Der Winkel deiner Braue ist die Wohnstatt meiner Seele;
einen schöneren Winkel als diesen hat kein König.

Was wird der Rauch meines Herzens mit deinem Gesicht tun?
Du weißt, der Spiegel erträgt keinen Seufzer.

Sieh die Frechheit der Narzisse, dass sie vor dir erblühte;
die Schamlosäugige hat keinen Anstand im Blick.

Ich habe es gesehen: Jenes schwarzherzige Auge, das du hast,
nimmt auf keinen Vertrauten Rücksicht.

Gib mir einen schweren Becher, Jünger der Schenke,
auf das Wohl eines Scheichs, der kein Derwischkloster hat.

Trink dein Blut und sitz still, denn jenes zarte Herz
erträgt den Schrei des Rechtsuchenden nicht.

Sag ihm, er gehe und wasche den Ärmel im Blut der Leber,
wer an dieser Schwelle keinen Zutritt hat.

Nicht ich allein ertrage die Gewalt deiner Locke;
wer ist es, der nicht das Brandmal jener Schwarzen trägt?

Wenn Hafis sich vor dir niederwarf, tadle ihn nicht;
o Götzenbild, der Ungläubige der Liebe hat keine Sünde.