Ghazal 127

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل، رونق گیاه ندارد

گوشهٔ ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه، پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشم دل‌سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد

The moon does not have the brightness of your face;
beside you the rose has not the freshness of grass.

The corner of your eyebrow is the lodging of my soul;
a king has no finer corner than this.

What will the smoke of my heart do to your face?
You know the mirror cannot bear a sigh.

See the boldness of the narcissus, that it bloomed before you;
the brazen-eyed has no manners in its gaze.

I have seen it: that black-hearted eye you have
has no regard for any friend.

Give me a heavy cup, disciple of the tavern,
to the joy of a sheikh who has no dervish lodge.

Drink your blood and sit silent, for that tender heart
cannot bear the cry of one seeking justice.

Tell him to go and wash his sleeve in his liver's blood,
whoever has no way onto this threshold.

I am not the only one who bears the tyranny of your tress;
who is there that does not bear the brand of that dark one?

If Hafez bowed down to you, do not blame him;
O idol, the infidel of love commits no sin.