Ghazal 129

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر
چگونه کشتی از این ورطهٔ بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

گذار بر ظلمات است، خضر راهی کو؟
مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

دل ضعیفم از آن می‌کشد به طرف چمن
که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این معجون
فراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

Si le vin n'emporte pas de notre mémoire le chagrin du cœur,
l'effroi des événements emportera nos fondations.

Si la raison ne jette pas l'ancre dans l'ivresse,
comment sortira-t-elle le navire de ce gouffre de malheur ?

Hélas, le ciel a joué en cachette contre chacun,
et il n'y eut personne pour l'emporter sur ce tricheur.

Le passage est par les ténèbres ; où est un Khizr pour la route ?
Que le feu de la privation n'emporte pas notre eau.

Mon cœur faible me tire vers la prairie afin
de sauver sa vie de la mort grâce à la brise languissante.

Je suis le médecin de l'amour ; donne du vin, car cet électuaire
apporte le repos et emporte la pensée fausse.

Hafez a brûlé, et personne n'a dit son état à l'ami ;
peut-être la brise, pour l'amour de Dieu, portera-t-elle un message.