Ghazal 129

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر
چگونه کشتی از این ورطهٔ بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

گذار بر ظلمات است، خضر راهی کو؟
مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

دل ضعیفم از آن می‌کشد به طرف چمن
که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این معجون
فراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

Se il vino non porta via dalla nostra mente la pena del cuore,
lo spavento degli eventi porterà via le nostre fondamenta.

Se la ragione non getta l'ancora nell'ebbrezza,
come porterà la nave fuori da questo gorgo di sventura?

Ahimè, il cielo ha giocato di nascosto contro tutti,
e non c'è stato nessuno che vincesse una mano contro questo baro.

Il passaggio è per le tenebre; dov'è un Khizr per la strada?
Il fuoco della privazione non porti via la nostra acqua.

Il mio debole cuore mi tira verso il prato per
salvare la vita dalla morte con la brezza languida.

Sono io il medico dell'amore; da' vino, ché questo elettuario
porta sollievo e porta via il pensiero sbagliato.

Hafez è arso, e nessuno ha detto il suo stato all'amico;
forse la brezza, per amor di Dio, porterà un messaggio.