Ghasel 130

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد

از آن رنگ رخم، خون در دل افتاد
وز آن گلشن، به خارم مبتلا کرد

غلام همت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دلبر وفا جستم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد

نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد

به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم از میان، باد صبا کرد

بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد ریا کرد

وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد

In der Frühe erzählte die Nachtigall dem Morgenwind,
was die Liebe zum Gesicht der Rose uns angetan hat.

Von der Farbe jenes Gesichts fiel Blut in mein Herz,
und aus jenem Rosengarten schlug sie mich mit einem Dorn.

Ich bin der Knecht des Hochsinns jenes Zarten,
der Gutes tat ohne Schein und Heuchelei.

Über Fremde klage ich nicht mehr,
denn was mir angetan wurde, tat jener Vertraute.

Wenn ich vom Sultan etwas erhoffte, war es ein Fehler;
wenn ich bei der Geliebten Treue suchte, war sie grausam.

Wohl ergehe es jenem Morgenhauch,
der den Schmerz der Nachtwachenden heilte.

Er zog den Schleier der Rose und die Locke der Hyazinthe zurück
und löste den Knoten am Gewand der Knospe.

Auf allen Seiten klagt die verliebte Nachtigall,
während der Morgenwind es sich unter ihnen wohl sein ließ.

Bring die frohe Botschaft in die Gasse der Weinhändler,
dass Hafis der heuchlerischen Askese abgeschworen hat.

Treue erwies mir unter den Herren der Stadt
Kamal ad-Daula wa'd-Din, Abu'l-Wafa.