Ghazal 130

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد

از آن رنگ رخم، خون در دل افتاد
وز آن گلشن، به خارم مبتلا کرد

غلام همت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دلبر وفا جستم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد

نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد

به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم از میان، باد صبا کرد

بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد ریا کرد

وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد

À l'aube le rossignol conta à la brise
tout ce que l'amour du visage de la rose nous a fait.

De la couleur de ce visage, le sang est tombé dans mon cœur,
et de cette roseraie il m'a affligé d'une épine.

Je suis l'esclave de l'ardeur de cet être délicat
qui fit le bien sans ostentation ni hypocrisie.

Je ne me plaindrai plus des étrangers,
car tout ce qu'on m'a fait, c'est cet ami qui l'a fait.

Si j'ai espéré du sultan, ce fut une erreur ;
si j'ai cherché la fidélité chez l'aimée, elle fut cruelle.

Grand bien fasse à cette brise du matin
qui a guéri la douleur de ceux qui veillent la nuit.

Elle a tiré le voile de la rose et la boucle de la jacinthe,
et dénoué le lien de la robe du bouton.

De toutes parts le rossignol amoureux se lamente,
tandis que la brise s'est donné du bon temps parmi eux.

Porte la bonne nouvelle à la rue des marchands de vin :
Hafez s'est repenti de l'ascèse hypocrite.

La fidélité envers moi, parmi les notables de la ville,
c'est Kamal al-Dawla wa'l-Din, Abou'l-Wafa, qui l'a montrée.