Ghasel 131

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
هلال عید به دور قدح اشارت کرد

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکدهٔ عشق را زیارت کرد

مقام اصلی ما گوشهٔ خرابات است
خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد

بهای بادهٔ چون لعل چیست؟ جوهر عقل
بیا که سود کسی برد، کاین تجارت کرد

نماز در خم آن ابروان محرابی
کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

فغان که نرگس جماش شیخ شهر امروز
نظر به دردکشان از سر حقارت کرد

به روی یار نظر کن ز دیده منت دار
که کاردیده، نظر از سر بصارت کرد

حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ
اگر چه صنعت بسیار در عبارت کرد

Komm, denn der Türke des Himmels hat den Tisch des Fastens geplündert;
die Mondsichel des Festes gab dem Kreisen des Bechers das Zeichen.

Den Lohn des Fastens und der angenommenen Pilgerfahrt trug der davon,
der den Staub der Schenke der Liebe besuchte.

Unser eigentlicher Ort ist der Winkel der Schenke;
Gott vergelte es dem, der dieses Haus erbaute.

Was ist der Preis des rubingleichen Weins? Das Juwel des Verstandes.
Komm, denn den Gewinn trug davon, wer diesen Handel schloss.

Das Gebet in der Krümmung jener nischengleichen Brauen
verrichtet, wer sich im Blut der Leber gereinigt hat.

Ach, dass das kecke Narzissenauge des Stadtscheichs heute
mit Verachtung auf die Hefetrinker blickte.

Schau auf das Gesicht des Freundes und sei deinem Auge dankbar,
denn der Erfahrene schaute mit Einsicht.

Höre die Rede von der Liebe von Hafis, nicht vom Prediger,
auch wenn er viel Kunst in seine Worte legte.