Ghasel 132

به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
علی الصباح، که میخانه را زیارت کرد

همین که ساغر زرین خور، نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد
به آب دیده و خون جگر طهارت کرد

امام خواجه، که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رز، خرقه را قصارت کرد

دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد

اگر امام جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

Mit dem klaren Wasser des Weins vollzog ein Erkennender die Waschung,
früh am Morgen, als er die Schenke besuchte.

Sobald der goldene Becher der Sonne verborgen war,
gab die Mondsichel des Festes dem Kreisen des Bechers das Zeichen.

Glücklich das Gebet und Flehen dessen, der aus echtem Schmerz
die Waschung mit Tränen und dem Blut der Leber vollzog.

Der Herr Imam, dem der Sinn nach langem Gebet stand,
wusch seine Kutte im Blut der Tochter der Rebe rein.

Mein Herz kaufte vom Ring ihrer Locke mit dem Leben den Aufruhr;
welchen Nutzen es sah, weiß ich nicht, dass es diesen Handel schloss.

Wenn der Vorbeter der Gemeinde heute nach ihm verlangt,
gebt Bescheid, dass Hafis die Waschung mit Wein vollzog.