Ghazal 132

به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
علی الصباح، که میخانه را زیارت کرد

همین که ساغر زرین خور، نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد
به آب دیده و خون جگر طهارت کرد

امام خواجه، که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رز، خرقه را قصارت کرد

دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد

اگر امام جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

À l'eau claire du vin un gnostique fit ses ablutions,
de bon matin, lorsqu'il visita la taverne.

Dès que la coupe d'or du soleil se fut cachée,
le croissant de la fête fit signe à la ronde de la coupe.

Heureuse la prière et la supplique de celui qui, par vraie douleur,
fit ses ablutions avec les larmes et le sang du foie.

Le maître imam, qui avait en tête de longues prières,
blanchit son froc au sang de la fille de la vigne.

Mon cœur acheta au prix de la vie le trouble de l'anneau de sa boucle ;
quel profit il y vit, je l'ignore, lui qui fit ce commerce.

Si l'imam de l'assemblée le réclame aujourd'hui,
faites savoir que Hafez a fait ses ablutions avec du vin.