Ghazal 133

صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه‌باز کرد

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه
زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

ساقی! بیا! که شاهد رعنای صوفیان
دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت؟
وآهنگ بازگشت به راه حجاز کرد؟

ای دل! بیا! که ما به پناه خدا رویم
زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد

صنعت مکن که هرکه محبت، نه راست باخت
عشقش به روی دل، در معنی، فراز کرد

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید
شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

ای کبک خوش‌خرام! کجا می‌روی؟ بایست!
غره مشو! که گربهٔ زاهد، نماز کرد

«حافظ»! مکن ملامت رندان! که در ازل
ما را خدا ز زهد ریا، بی‌نیاز کرد

Le soufi tendit son piège et ouvrit le couvercle de sa boîte à tours ;
il engagea une partie de ruse avec le ciel escamoteur.

Le jeu de la roue lui cassera l'œuf dans le bonnet,
car il fit montre de jonglerie devant les gens du secret.

Échanson, viens, car la belle élégante des soufis
est de nouveau parue et s'est mise à faire la coquette.

D'où vient ce ménestrel, qui joua le mode d'Irak
puis s'en retourna par la voie du Hedjaz ?

Ô cœur, viens, réfugions-nous auprès de Dieu
contre ce qu'ont fait la manche courte et la main longue.

Ne triche pas, car à quiconque n'a pas joué droit en amour,
l'amour a fermé au visage de son cœur la porte du sens.

Demain, quand paraîtra le tribunal de la vérité,
honteux sera le voyageur qui agit selon le faux-semblant.

Ô perdrix à la belle démarche, où vas-tu ? Arrête !
Ne te fie pas à ce que le chat du dévot a fait sa prière.

Hafez, ne blâme pas les libertins, car dès avant le temps
Dieu nous a dispensés de l'ascèse hypocrite.