Ghasel 134

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
باد غیرت به صدش خار، پریشان‌دل کرد

طوطیی را به خیال شکری، دل‌خوش بود
ناگهش سیل فنا نقش امل، باطل کرد

قرة العین من، آن میوهٔ دل، یادش باد
که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد

ساروان! بار من افتاد، خدا را مددی
که امید کرمم همره این محمل کرد

روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار
چرخ فیروزه طرب‌خانه از این کهگل کرد

آه و فریاد که از چشم حسود مه چرخ
در لحد ماه کمان‌ابروی من منزل کرد

نزدی شاه‌رخ و فوت شد امکان حافظ
چه کنم؟ بازی ایام مرا غافل کرد

Eine Nachtigall trank ihr Herzblut und gewann eine Rose;
der Wind der Missgunst zerstreute ihr Herz mit hundert Dornen.

Ein Papagei war froh in der Vorstellung von etwas Zucker;
plötzlich löschte die Flut der Vergänglichkeit das Bild seiner Hoffnung.

Das Licht meiner Augen, jene Frucht meines Herzens, sei unvergessen,
der selbst so leicht dahinging und mir die Sache so schwer machte.

Kameltreiber, meine Last ist gefallen; um Gottes willen, hilf,
denn die Hoffnung auf Güte ließ mich mit dieser Sänfte ziehen.

Verachte mein staubiges Gesicht und die Nässe meiner Augen nicht;
das türkisfarbene Rad baute sein Freudenhaus aus diesem Strohlehm.

Ach und weh, dass durch das neidische Auge des Mondes am Himmel
mein Mond mit den Bogenbrauen im Grab Wohnung nahm.

Du hast nicht rochiert, Hafis, und die Gelegenheit ist dahin;
was soll ich tun? Das Spiel der Tage machte mich achtlos.