Ghazal 134

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
باد غیرت به صدش خار، پریشان‌دل کرد

طوطیی را به خیال شکری، دل‌خوش بود
ناگهش سیل فنا نقش امل، باطل کرد

قرة العین من، آن میوهٔ دل، یادش باد
که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد

ساروان! بار من افتاد، خدا را مددی
که امید کرمم همره این محمل کرد

روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار
چرخ فیروزه طرب‌خانه از این کهگل کرد

آه و فریاد که از چشم حسود مه چرخ
در لحد ماه کمان‌ابروی من منزل کرد

نزدی شاه‌رخ و فوت شد امکان حافظ
چه کنم؟ بازی ایام مرا غافل کرد

Un rossignol but le sang de son cœur et obtint une rose ;
le vent de la jalousie, de cent épines, lui dispersa le cœur.

Un perroquet se réjouissait à l'idée d'un peu de sucre ;
soudain le torrent de l'anéantissement effaça l'image de son espoir.

La lumière de mes yeux, ce fruit de mon cœur, qu'il reste en mémoire,
lui qui partit si aisément et rendit mon sort si dur.

Chamelier, ma charge est tombée ; au secours, pour l'amour de Dieu,
car c'est l'espoir de la bonté qui m'a fait suivre cette litière.

Ne méprise pas mon visage de poussière et l'humidité de mes yeux ;
la roue de turquoise a bâti sa maison de joie de ce torchis.

Hélas, hélas, par l'œil envieux de la lune du ciel,
ma lune aux sourcils en arc a pris demeure dans la tombe.

Tu n'as pas roqué, Hafez, et l'occasion est perdue ;
que faire ? Le jeu des jours m'a rendu distrait.