Ghasel 135

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد
بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین
نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن
که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

صبا کجاست؟ که این جان خون گرفته چو گل
فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ
طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

Wie der Wind werde ich zum Ende der Gasse der Freundin aufbrechen;
meinen Atem werde ich mit ihrem Wohlgeruch moschusduftend machen.

Nutzlos vergeht das Leben ohne Wein und Geliebte;
genug des Müßiggangs, von heute an werde ich handeln.

Alle Ehre, die ich aus Wissen und Religion angesammelt habe,
werde ich auf den Staub des Weges jener Schönen streuen.

Wie der Kerze am Morgen wurde mir durch ihre Liebe klar,
dass ich mein Leben an diese Sache wenden werde.

Im Gedenken an dein Auge werde ich mich zugrunde richten;
den Bau des alten Bundes werde ich festigen.

Wo ist der Morgenwind? Diese blutgetränkte Seele werde ich wie die Rose
dem Duft des Haars der Freundin opfern.

Heuchelei und Verstellung schenken keine Reinheit des Herzens, Hafis;
ich werde den Weg des Rend und der Liebe wählen.