Ghazal 135

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد
بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین
نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن
که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

صبا کجاست؟ که این جان خون گرفته چو گل
فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ
طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

Comme le vent, je me résoudrai à gagner le bout de la rue de l'amie ;
je parfumerai mon souffle de musc à sa bonne odeur.

La vie passe en vain sans vin ni bien-aimée ;
assez d'oisiveté, dès aujourd'hui j'agirai.

Tout l'honneur que j'ai amassé par le savoir et la religion,
je le répandrai sur la poussière du chemin de cette belle.

Comme à la bougie de l'aube, il m'est devenu clair par son amour
que je passerai ma vie à cette affaire.

Au souvenir de ton œil, je me ruinerai moi-même ;
j'affermirai l'édifice de l'ancien pacte.

Où est la brise ? Cette âme gorgée de sang, comme la rose,
je la donnerai en rançon du parfum de la chevelure de l'amie.

L'hypocrisie et la feinte ne donnent pas la pureté du cœur, Hafez ;
je choisirai la voie du libertin et de l'amour.