Ghasel 136

دست در حلقهٔ آن زلف دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن‌چه سعی است، من اندر طلبت بنمایم
این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم، رها نتوان کرد

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت
نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

سروبالای من آنگه که درآید به سماع
چه محل جامهٔ جان را که قبا نتوان کرد؟

نظر پاک تواند رخ جانان دیدن
که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد

مشکل عشق نه در حوصلهٔ دانش ماست
حل‌ این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

غیرتم کشت که محبوب جهانی، لیکن
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد

من چه گویم؟ که تو را نازکی طبع لطیف
تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد

بجز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد

Man kann die Hand nicht in den Ring jener doppelten Locke legen;
man kann sich weder auf dein Versprechen noch auf den Morgenwind stützen.

Was an Mühe möglich ist, werde ich bei der Suche nach dir zeigen;
so viel steht fest, dass man das Schicksal nicht ändern kann.

Der Saum des Freundes kam um hundertfaches Herzblut in die Hand;
um den Spott des Gegners kann man ihn nicht loslassen.

Ihre Wange kann man nicht mit dem Mond am Himmel vergleichen;
den Freund kann man nicht jedem Nichtswürdigen gleichsetzen.

Wenn meine Zypressenschlanke zum Tanz antritt,
was gilt das Gewand der Seele, dass man es nicht zerreißen könnte?

Nur ein reiner Blick kann das Gesicht der Geliebten sehen,
denn in den Spiegel kann man nur mit Klarheit schauen.

Die Schwierigkeit der Liebe übersteigt unser Wissen;
diesen Punkt kann man mit solch irrigem Denken nicht lösen.

Die Eifersucht tötete mich, dass du die Geliebte einer ganzen Welt bist, doch
Tag und Nacht kann man mit Gottes Geschöpfen nicht streiten.

Was soll ich sagen? Die Zartheit deiner feinen Natur
geht so weit, dass man nicht einmal leise beten kann.

Außer deiner Braue hat das Herz des Hafis keine Gebetsnische;
in unserem Bekenntnis kann man keinem außer dir gehorchen.